ŻÓŁWIK LUB MRÓWECZKA

 

 

 

 

 

 

 

Temat przewodni spotkania: Problem odrzucenia przez grupę kogoś, kto wygląda, zachowuje się inaczej od nas, jest słabszy, mniejszy, chory etc.

Grupa wiekowa: 4-6 lat

Liczba uczestników: do 25 osób

Czas trwania: 90 min

Metody: aktywizujące grupę, opowiadanie, metoda zajęć praktycznych

Formy: indywidualna, zbiorowa

Potrzebne materiały:

• Treść Bajki pt. ”Żółwik” lub „Mróweczka”

• Szarfy gimnastyczne szkolne

• Płyta Cd z muzyką
  
• Długie balony do modelowania

• Pompka do balonów

• Pisak

• Chusta animacyjna

 

 

 

 

PRZEBIEG ZAJĘĆ

 

 

I. Część wstępna

Wprowadzenie w tematykę spotkania – zasygnalizowanie problemu odrzucenia niektórych przez grupę i podanie przykładów takich sytuacji:

 

cel: pokazanie różnic indywidualnych między dziećmi, ludźmi w ogóle, tego, że jednych lubimy bardziej, innych mniej, oraz powody tych różnic

pytania pomocnicze:

- „czy wszystkie dzieci wyglądają tak samo?”

- „czym dzieci/ludzie różnią się między sobą?”

 

 

II. Część właściwa

1. Zabawa: „czym się różnimy?”

Rozdajemy wszystkim dzieciom szarfy (im więcej kolorów tym lepiej) Prosimy, by dzieci założyły szarfy. A następnie aby dobierały się wg podawanych poleceń:

 

*„dobrały się” w grupy dzieci o tych samych kolorach szarf

* „dobrały się” w grupy dzieci, które są w spodniach i spódniczkach

* „dobrały się” w grupy dzieci, o takim samym/podobnym kolorze włosów

* „dobrały się” w grupy dzieci, które już potrafi i nie potrafią pływać

* „dobrały się” w grupy dzieci, które są dziewczynkami i chłopcami

Itp. Dzieci zmieniają miejsca, kiedy zmienia się kryterium różnic.

* na koniec znów podział ze wzgl. na kolor szarf

 

Na rozłożonej chuście animacyjnej dzieci siadają w kole, każde obok koloru zgodnego z ich kolorem szarfy. Rozpoczynamy dyskusję na temat ćwiczenia.

 

cel: dzieci odkrywają, że różnią się między sobą na wielu płaszczyznach – wyglądu, cech fizycznych i umiejętności (że jest to normalne), a jednocześnie w różnych grupach są do siebie podobne.

 

pytania pomocnicze:

- „za co lubimy/cenimy innych?” [ ktoś może opowiedzieć kogo z grupy lubi i za co]

- „kto z was lubi wszystkie dzieci w przedszkolu?”/ „czy zdarza się że kogoś lubicie

mniej, a kogoś bardziej? Dlaczego?” [przykłady, czemu nie zawsze się lubimy]

- „czy zdarza się że dzieci wyśmiewają się z kogoś?/ przedrzeźniają? kiedy tak się

dzieje?” +przykłady.

2. Opowiedzenie bajki „Żółwik” lub „Mróweczka”

Rozmowa o usłyszanym tekście, z akcentem na uczucia i przeżycia bohaterów oraz na sytuację społeczną

 

cel: kształtowanie właściwych zachowań w sytuacji, gdy ktoś jest słabszy, mniej zaradny, chory, inaczej wygląda etc.

 

pytania pomocnicze:

- „co czuł żółwik, gdy wykluł się z jajka i zobaczył, że jest sam?/co czuł, gdy dotarł

do wody, a jego rodzeństwo go wyśmiało?”

[ w tym momencie można powiesić przygotowany wcześniej rysunek samotnego

żółwika, oraz osobny - jego rodzeństwa, wymienione przez dzieci uczucia

zapisujemy]

- „dlaczego rodzeństwo go wyśmiało?”

- opcjonalnie w dla nieco starszych dzieci: „jakie uczucia mogły kierować żółwikami

kiedy pływały razem w grupie (np. poczucie dumy, wyższości, pewność siebie) a

jakie po reprymendzie od starego żółwia (wstyd, poczucie winy, zakłopotanie)”

- „czy to dobrze, że tak zrobili?/ jak powinni byli zrobić?”

- „kiedy żółwik poczułby się dobrze?”

- „jak należy się zachować, kiedy ktoś jest mniejszy, słabszy?/ a jak, jeśli jest

chory?/ a jeśli ktoś inaczej wygląda/ma inny kolor skóry/nieznane wcześniej imię?

- „Bo nie ważne, czy ktoś jest mały czy duży, silny czy słaby, czy ma ciemną czy

jasną skórę. A co wobec tego jest ważne?”

propozycje zabaw dla bajki „Żółwik”:

 

3. Zabawa „schronienie dla żółwika”

Dzielimy grupę na rodzeństwo żółwie i żółwiki samotniki za pomocą szarf np. dzieci z szarfami o kolorze niebieskim, zielonym i pomarańczowym dobierają się w pary o tym samym kolorze. Pozostałe osoby – będą samotnymi żółwikami i biegają osobno, kiedy gra muzyka, gdy muzyka ustaje samotne żółwiki próbują szybko znaleźć schronienie wchodząc między parę rodzeństwa. Potem następuje zmiana, aby każde dziecko mogło poczuć jak to jest być w grupie, i jak czuje się „samotny żółwik”. Opcjonalnie dla

większej grupy „rodzeństwem” może być trójka lub czwórka dzieci, które trzymają się za ręce.

 

4. Zabawa „każda mróweczka zasługuje na koronę”, bo przecież mrówki pracują wespół i każda jest równie ważna.

 

Dzieci przy pomocy prowadzącego zajęcia modelują długi balon w kształt korony.

Osoba prowadząca pompuje odpowiednio długie balony do modelowania za pomocą pompki, tworzy pierwszą koronę a następnie instruuje dzieci, jak mogą wymodelować korony dla siebie, ewent. pomaga stworzyć odpowiedni kształt korony. Po wymodelowaniu koron prowadzący flamastrem zapisuje imię dziecka na koronie.

 

 

III. Część końcowa

Zakończenie: dzieci siadają w kole na chuście i dokańczają zdanie:

 

Mam koronę bo….

Przykłady: Mam koronę bo ładnie śpiewam, Mam koronę bo lubię jeździć na rowerze, Mam koronę bo potrafię liczyć do 10, Mam koronę bo potrafię się dzielić zabawkami itp.

 

Podsumowanie zajęć.

 

 

 

Wymyślasz ciekawe scenariusze zajęć?

Podziel się nimi! Prześlij do nas propozycję zajęć Twojego autorstwa - umieścimy je!:)